دفتر خاطرات بارتلبی شاد

من یه جا، یه روزی، متوجه شدم اگر محرم اسرار آدمها باشم، اونم با این همه تنهایی عمیق که دارند، خیلی احساس نزدیکی و صمیمیت میکنند با آدم. یه چیزی در من پر میشه با این احساس. پس شروع کردم محرم راز بودن.اما برای خودم هم دنبال محرم راز میگشتم. کلا چیز پیچیده ای نیود؛ یکی که بشنودت ولی دعوات نکنه. اما همین موجود ساده، کمیاب تر از کیمیا ست. هی گشتم و پیدا نکردم.بعد آدمها رو متهم میدیدم به عدم صمیمیت، عدم درک اهمیت صمیمیت، عدم خود درک و ... . این روزا دارم متوجه میشم چیزی که من بهش میگم صمیمیت، جز درون من وجود خارجی ای نداره. هیچ کس هم اون بیرون نیست که من و دوست داش دفتر خاطرات بارتلبی شاد...

توو عکاسی میگن هیچوقت هیچکدوم از عکسایی که گرفتید روپاک نکنید یا دور نریزید. راست هم میگن؛ جدااز چیزهایی که آدم از عکسها ی ابتدایی و قبلی اش یاد میگیره و سیری که از پیشرفتیا پسرفت در اختیار میگذاره، وقتایی هست که تغییر ِ نگاه ِ آدم، یه عکس ِ پاککردنیو بیارزش رو تبدیل به یه شاهکار میکنه! حالا من میخوام بگم هر محصولی رو میشهبا این نگاه دپو کرد. حالا اگر این مخالف ِ اصل ِ فانگشوئی ه، لااقل میشه دربارهی نوشتهها هم علاوه بر عکسها اِعمال اش کرد. این چیزایی که هرچی بیشتر انجام شمیدی، ماهرتر میشی و دست ات پرتر و قویتر میشه رو باید دفتر خاطرات بارتلبی شاد...

همه چیز از یه نارضایتی شروع میشه. از یه ناکامی. مثلاً یکی که خیلی دوست ش داری بی معرفت از کار در میاد؛ پدری، دوستی. بعد لکه ی سیاه ناکامی روی دامن سفید دنیای پر از شادکامی ت می افته و این ابتدای ماجرا است. این لکه به همین جا ختم نمیشه. هی بزرگ میشه؛ دیگه غذاها مزه ی خوبی نمیدن؛ سفرها شیرین نیستند؛ لباس ها زیبا نیستند؛ مردم نفرت انگیز اند و دیگه از هم صحبتی شون مثل سابق لذت نمیبری؛ حتا بچه ها هم دیگه شیرین نیستند؛ گس شدند، گس. دیگه هیچ دوستی، حتا اگر بامعرفت باشه، طعم معرفت نمیده؛ اصلاً «دوستی» رفته زیر سوال. معناش رو از دست داده. تلخ شده. و هر چی زور میزنی، دفتر خاطرات بارتلبی شاد...